180 - از سخنان آن حضرت عليه السلام است ، يكى از اصحابش ( عبد الله ابن قعين ) را فرستاد تا خبر آورد از گروهى ( خريت ابن راشد رئيس بنى ناجيه و پيروانش ) كه از سپاه كوفه ( در جنگ صفين ) بودند ، و ( پس از جنگ با اهل شام ) مى خواستند به خوارج نهروان ملحق شوند و از آن حضرت ، عليه السّلام مى ترسيدند ، چون آن مرد برگشت آن بزرگوار پرسيد : ( 1 ) آيا ايشان ايمن بوده بجا مانده‌اند ، يا اينكه ترسيده كوچيده‌اند آن مرد گفت : يا امير المؤمنين كوچ كرده‌اند . امام عليه السّلام فرمود : ( 2 ) ايشان را دورى ( از رحمت خدا ) باد چنان كه قوم ثمود ( نافرمانى نموده و ناقهء صالح را پى كرده از رحمت خدا ) دور گشتند ( و تباه شدند ) آگاه باش چون نيزه‌ها به طرف آنها راست گردد و شمشيرها بر فرقشان فرود آيد از كارى كه كرده‌اند پشيمان ميشوند ، ( 3 ) امروز شيطان خواسته آنان را ( از ما ) جدا نموده پراكنده گرداند ( و پيرو خويش قرار دهد ) و فردا ( ى قيامت ) از آنها بيزارى جسته دورى مى نمايد ، ( 4 ) پس بس است ايشان را ( استحقاق عذاب ) بيرون رفتن از ( راه ) هدايت و رستگارى ، و افتادن در ( وادى ) گمراهى و كورى ، و اعراض از ( پيروى ) حقّ ، و طغيان و سركشى در ( جادهّء ) ضلالت . ( قصهّء كشته شدن خريّت ابن راشد با پيروانش بدست معقل ابن قيس در شرح سخن چهل و چهارم گذشت ) .